Κυριάκος Σαχπαζίδης (μαθητής της Γ΄ τάξης)

Με λένε Κυριάκο, είμαι μαθητής του 1^ου Γενικού Λυκείου Αμπε-λοκήπων και ασχολούμαι με την μουσική από την ηλικία των επτά ετών. Έχω πάρει πτυχίο Αρμο-νίας, φέτος παίρνω το πτυχίο Α-ντίστιξης και στο μέλλον ελπίζω πως θα καταφέρω να διεκδικήσω το ανώτατο πτυχίο, της Σύνθεσης. Στην συνέχεια, ονειρεύομαι να σπουδάσω σε μία μουσική σχολή του εξωτερικού (κατά προτίμηση της Ρωσίας ή της Βιέννης).

Το όργανο στο οποίο ειδικεύομαι είναι το πιάνο, ταυτόχρονα όμως ξέρω να παίζω, σε επίπεδο ερασιτέχνη, κιθάρα, μπουζούκι και ποντιακή λύρα. Τα τρία τελευταία έμαθα να τα παίζω μόνος μου, αυτοδίδακτος, με την βοήθεια του διαδικτύου και των «μουσικών μου ενστίκτων».

Μου αρέσει επίσης πολύ το τραγούδι. Προς το παρόν φοιτώ στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης στην σχολή πιάνου, στο Θερμαϊκό Ωδείο στην δεύτερη τάξη της Αντίστιξης και συμμετέχω ενεργά στην Νεανική Ορχήστρα Μενεμένης, σε πολλές συναυλίες, δημοτικές-πολιτιστικές εκ-δηλώσεις και παραστάσεις.

 Έχω σχηματίσει μια μικρή «ορχήστρα» στο σχολείο μου, με την οποία κάνουμε διαρκώς παραστάσεις σε γιορτές όπως η 28^η Οκτωβρίου και η 25^η Μαρτίου. Έχω εργαστεί με πολλούς επαγγελματίες και καθηγητές, έχω διδάξει θεωρητικά μαθήματα σε τάξεις ωδείου στα πλαίσια του πρακτικού διδασκαλείου και έχω δουλέψει σε ηχογραφήσεις μελωδιών για θεατρικά έργα.

Στον ελεύθερο μου χρόνο συνθέτω μελωδίες και στίχους και μέχρι στιγμής κατάφερα να ανεβάσω μέσω δισκογραφικής εταιρίας ένα τραγούδι μου με τίτλο «Χελιδόνι μου» σε μεγάλες πλατφόρμες παραγωγής ήχου, όπως You Tube Music, Spotify, Apple Music, iTunes, Instagram, Facebook, Amazon, Yandex Music και πολλές άλλες.

 Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μου ήταν όταν επιλέχθηκα από το Μέγαρο να αντιπροσωπεύσω το ωδείο μου στο Μέγαρο Θεσσαλο-νίκης στην εκδήλωση με όνομα: «Κύκλος Νέων Καλλιτεχνών» όπου εκτέλε-σα το έργο του Σοπέν, Scherzo No. 2. Όλα αυτά βέβαια τα χρωστώ στην Θεία μου Ευδοκία Χοστελίδου, καθώς αυτή ήταν που γέννησε τον μουσικό μέσα μου, αυτή μου έμαθε τα πρώτα μου βήματα στο πιάνο, αυτή ήταν που άναψε την φλόγα… Χωρίς αυτήν η ζωή μου θα ‘ταν σίγουρα πιο… άχρωμη. 

Τι σημαίνουν για εμένα όλα αυτά; Τι σημαίνει να είσαι ένας μουσικός στην Ελλάδα;

 Ο σωστός μουσικός είναι και ηθοποιός. Δυο λέξεις συγγενικής σημασίας. Ο σωστός μουσικός μπορεί και δεν φοβάται μια σκηνή, μπορεί και μιλάει με τον κόσμο, μπορεί και δημιουργεί το κα τάλληλο ήθος στον ακροατή του. Από εδώ και η λέξη ηθοποιός (ποιητής ήθους). Ο σωστός μουσικός δεν περνάει μηνύματα πολιτικά, δεν περνάει συνθήματα προσω-πικά, μόνο κοινωνικά. Ο σωστός μουσικός είναι «γελωτοποιός» του κοινού του, όσο δυσάρεστο κι αν ακούγεται αυτό σε κάποιους. Ο σωστός μουσικός μπορεί και κρύβει τα συναισθήματά του, όταν πρέπει. «Ο σωστός πιανίστας είναι και καλός τραγουδιστής» όπως έλεγε και ο σπουδαίος Ρουμπινστάιν, καθώς οι μουσικοί πρέπει να ξεχωρίζουν κάθε μελωδία, κάθε νότα με την σημαντικότητά της και να την τραγουδάνε όσο πιο λυρικά και γλυκά γίνεται. Και ας μην ξεχνάμε πως ο σωστός μουσικός είναι εθελοντής…

Για να μπορέσει κάποιος να δώσει αυτό το τίτλο στον εαυτό του; θα πρέπει να θυσιάσει πολλά πράγματα. Μετά από 6 χρόνια θεωρητικών μαθημάτων σε ωδεία, μετά 12 χρόνια μαθημάτων οργάνου και τεχνικών δεξιοτήτων και μετά από πολλά, μα πολλά χρήματα ξοδεμένα σε όλα αυτά, μόνο τότε μπορούμε να ονομάσουμε τους εαυτούς μας μουσικούς. Κι αυτό είναι μό νο το αρχικό στάδιο. Το μεγαλύτερο πτυχίο θεωρητικών στα ωδεία μπορεί να το πάρει κανείς μετά από περίπου 15 έτη σπουδών και άμα θελήσει να φοιτήσει και σε ένα πανεπιστήμιο, μπορούμε να προσθέσουμε άφοβα άλλα 4 έτη στον μετρητή μας. Ύστερα οι περισσότεροι μουσικοί «μεταναστεύουν» στο εξωτερικό για να πάρουν ένα πτυχίο κι εκεί, ώστε να έχει ακόμη μεγαλύτερο βάρος κι αξία ο τίτλος τους. Συνολικά χάνουμε από 15 έως 23 χρόνια ζωής σε σπουδές.

Κανείς όμως δεν έγινε μουσικός χωρίς να μελετάει. Κάθε μέρα, μετά το σχολείο, απομονωμένοι με τα μουσικά μας όργανα, δίχως κοινωνική ζωή, δίχως φίλους και παρέες, άγνωστοι με την έννοια της ψυχαγωγίας, εξασκούμαστε παίζοντας τα ίδια και τα ίδια για ώρες. Όπως έλεγε και η καθηγήτριά μου: «Εμείς οι μουσικοί είμαστε πιο πειθαρχημένοι κι από τους στρατιώτες». Εκτελούμε αυστηρά τις εντολές (διαβάζοντας τις παρτιτούρες μας) κι ετοιμαζόμαστε σκληρά για τον τελικό πόλεμο (την παράστασή μας). Θαρρώ πως άμα διάβαζε κανείς την ιατρική επιστήμη τόσο επίμονα όσο ένας μαθητής την μουσική, θα είχε γίνει γιατρός με το που θα έπαιρνε το απολυτήριο του Λυκείου του.

Βέβαια, ας μην ξεχνάμε πως σωστός μουσικός δεν σημαίνει πάντα καλός μουσικός. Υπάρχει ένας μικρός διχασμός απόψεων στον χώρο του ταλέντου: πρόκειται για εκ γενετής δώρο ή είναι αποτέλεσμα σκλη-ρής δουλειάς; Οι περισσότερες απόψεις κλίνουν προς την δεύτερη και η δικιά μου δεν είναι εξαίρεση. Με βάση την εμπειρία που απέκτησα όλα τα χρόνια που ασχολούμαι με την μουσική, συνειδητοποίησα πως ο όρος ταλέντο χρησιμοποιείται πιο συχνά στις μέρες μας, για να δικαιολογήσουμε κάποια αδράνεια που έχουμε στην μελέτη μας, για κάτι που νιώθουμε ανίκανοι να κάνουμε. Για μένα η λέξη «ταλαντούχος» ήταν προσβολή, διότι ένιωθα πως δεν αναγνωριζόταν ο κόπος και η προσπάθειά μου.

Ο σωστός μουσικός λοιπόν δεν είναι αναγκαστικά ο καλύτερος. Είναι όμως ο πιο επίμονος, καθώς αγαπά αυτό που κάνει.

 Για ποιο λόγο όμως να θυσιάσει όλα αυτά κανείς; Την πραγματική απάντηση δεν θα σας την δώσει κανένας μουσικός. Εμείς οι μουσικοί δεν κυνηγάμε την δόξα, όπως μπορεί να νομίζει λανθασμένα κάποιος. Κυνηγάμε την επιτυχία, το χειροκρότημα, το γέλιο και το κλάμα, τον εγωισμό μας, τα όνειρά μας. Ποτέ όμως τη δόξα και το χρήμα. Κάθε μουσικός έχει ένα σχέδιο, θέλει να αφήσει πίσω του ένα έργο, ένα όνομα. Για μένα, το έργο ήταν να οργανώσω μια σχολική ορχήστρα, να διδάξω και να μεταλαμπαδεύσω τις γνώσεις μου, να τραγουδήσω για τους καθηγητές και τους συμμαθητές μου, για τους ανθρώπους που αγαπώ. Για μένα το έργο ήταν να βγω και να παίξω στην σκηνή του Μεγάρου, να συνθέσω στίχους και μελωδίες, να τραγουδήσω… να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Για αυτό είπα πως εμείς οι μουσικοί είμαστε εθελοντές. Δεν κερδίζουμε τίποτα. Ήμασταν και θα είμαστε για πάντα οι πιστοί «υπήκοοι» των ακολούθων μας.